Het blijft steeds gokken over de categorie waarin het berichtje tot zijn recht zal komen. Deze keer krijgt het dan maar een plaatsje in de rubriek ‘Ziek zijn’, want daar heeft het grotendeels toch ook mee te maken. Ik was het al enkele keren gaan vragen op het kantoor van de Lijn, want mijn Omnipas bleef nu wel erg lang achter. ‘Er zijn met u nog vele duizenden die wachten op de verlenging, maar ze zijn verstuurd." En inderdaad, vrijdag zat de brief met de folder over ‘Het netabonnement’ en de kaart in de bus. De eerste keer dat ik een brief kreeg waarin ik werd bestempeld als persoon met een handicap was ik er danig door geschokt, want zo voelde ik me echt niet.

Na verloop van tijd zie je wel in dat je helaas toch achteruit gaat en blij bent dat je die mogelijkheid hebt waardoor je gratis met de lijnbus of de belbus kan reizen. Binnenkort krijg ik er dan ook nog een verminderingskaart bij voor de treinen.

Het gastroscopie-onderzoek is bij mij dus helemaal nietmeegevallen. Wat men heeft vastgesteld is eigenlijk wat ik ook mochtverwachten. Ik bespaar de moeilijke termen zoals ernstige refluxoesofagitis  (op deze link wat naar beneden scrollen om het gedeelte over derefluxoesofagitis te lezen), het komt er dus op neer dat mijn slokdarmernstig ontstoken is en er open wondjes zijn. Bij eten verlies ik dus bloed opdie plaats en we gaan dit in eerste instantie proberen op te lossen methet medicijn Zurcale en als dat niet helpt (maar daar ga ik dus niet van uit) dan is een operatie te overwegen. Dat ik al veel bloed verloren heb was door het bloedonderzoek al duidelijk geworden, en dat er dringend iets aan moest gebeuren ook. Helaas is dit pas zo laat aan het licht gekomen omdat ik gedeeltelijk gevoelloos ben geworden

Inderdaad, ondanks de vreugde voor de ophanden zijnde verhuis blijkt de laatste bloed uitslag van deze week roet in het eten te gooien. Dat ik bloedarmoede had dat was bekend, maar dat het deze keer nog verder bergaf was gegaan, dat had ik helemaal niet verwacht. Of het nu komt door de studie rond eiwitten waarbij tijdens drie weken een hoeveelheid bloed zal worden afgenomen, ofwel door de medicatie die het bloedbeeld kan aantasten….geen idee. Op 2 april moet ik alvast een endoscopie ondergaan. Is zeker geen lachertje, maar moet helaas om te kijken of er iets mis is met de maag. Wat zal ik blij zijn als het onderzoek achter de rug is en nog meer als men ook een oorzaak heeft gevonden voor het dalende aantal rode bloedlichaampjes, straks heb ik alleen nog maar blauw bloed.
Duim je voor me ? Thanks.

Inderdaad ! Vanaf 1 mei zal ik een nieuw adres en dus ook een nieuwe woning hebben. Het is een aangepaste woningop de benedenverdieping. Ik ben nu iets meer dan drie jaar ingeschreven voor een sociale woning en had niet verwacht dat er nu al een woning werd aangeboden door het OCMW. Dat ze gedeeltelijk is aangepast (o.a. het bad is verwijderd en je kan nu zelfs met een rolstoel onder de douche) is natuurlijk mooi meegenomen. Je kan de eerste foto’s op deze link bekijken.
Ben eigenlijk benieuwd hoeveel huur ik er zal moeten betalen, want dat zal worden berekend op het bedrag van mijn inkomsten. En mooi meegenomen is ook dat ik nu eindelijk in aanmerking kom voor een verhoogde tegemoetkoming (die ik nu trouwens al gedeeltelijk heb omwille van mijn gezondheidstoestand).

Ondertussen weet ik hoeveel ik moet gaan betalen, zeg nu zelf 186,73 euro valt erg mee.

Ik heb al eerder testen uitgevoerd om gewone programma’s portable (werkend zonder te installeren) te krijgen. Ik had nog twee cadeaubonnen liggen en wisselde deze maandag in voor twee Micro USB-sticks. Dat er U3 software op staat is mooi meegenomen.
Wat is U3?
U3 is een platform voor mobielcomputergebruik waarmee u uw toepassingen op een USB-station kuntmeenemen en op elke pc kunt starten. Ongeacht waar u naartoe gaat, naarkantoor of naar huis, naar een internetcafé of zakencentrum, u kunt uwfavoriete software en gegevensbestanden meenemen. Met U3-technologie iseen USB-station meer dan een opslagapparaat: het is een smartstation.
Op de website van Scandisk staat dat je geen eigen software kan omzetten om te draaien onder U3. Ja, dat moet men dus niet tegen mij zeggen…ok, het is zeker niet eenvoudig en het vraagt heel wat uittesten, maar het is me gelukt. Er is al een hele boel software te verkrijgen, hoofdzakelijk Engelstalig. Op de website van U3 vind je een overzicht van de beschikbare software. Ikzelf heb ondertussen nog een U3 versie gemaakt van Google Earth, Ccleaner, Everest Ultimate en DVDshrink en ze werken prima. Zelfs de Live Messenger van Microsoft is geen enkel probleem. Nu heb ik dus steeds de programma’s bij me die ik thuis ook gebruik. Want inderdaad hebben OpenOffice, Microsoft Office 2007 en Paint Shop Pro hun plaats gekregen op de U3-smartstation.

Ik heb hem al een hele tijd in huis, maar zag vandaag pas dat ik er nog geen berichtje over geschreven heb. Dus maken we dat even in orde.
Je weet dat ik al geruime tijd de Accu-Chek Compact Plus gebruikt heb. Een meter en prikpen waarmee je met één hand kon prikken en meten. Zelfs het stripje moest je er niet in stoppen, want deze zaten in een tonnetje. Dat maakt de meter een flink pak groter dan een andere meter, maar dit nadeel weegt echt niet op tegen de voordelen. Omdat mijn meter een barst vertoonde en de waardes alle kanten uitvlogen kreeg ik een nieuw exemplaar toegestuurd. De nieuwste versie van de Accu-Chek Compact Plus. Helaas kwam ik er pas na ongeveer een maand achter dat men de meter foutief had ingesteld. Hierdoor kon ik na een tijdje (toen ik de juiste datum had ingesteld) heel wat metingen niet meer opvragen via de computer. Dat uitlezen doe ik met de Smart Pix en via de nieuwste software die ik vond op de Duitse website van Accu-Chek. Ondertussen is die trouwens ook te downloaden van de Belgische website. En jawel, ook voor dat probleem vond ik de juiste oplossing via dit programma waarmee ik de Smart Pix kon aanpassen. Het is nu zelfs mogelijk om de gegevens van verschillende meters weer te geven in één uitdraai (is zeker handig voor de mensen die beschikken over twee meters) en natuurlijk kan je er ook de Pomp (Accu-Chek Spirit en Accu-Chek D-TRONplus) mee uitlezen.

Het is heus niet wat je denkt, ik heb geen bijbaantje gevonden, geen lotto gewonnen of een erfenis gehad. Wat zouden we zijn zonder het plastic geld, maar goed ook dat het van kunststof is want ik vrees dat onze euro’s een verblijf van zo’n twee uurtjes in een wasmachine zou overleven.
Mijn betalingen probeer ik zoveel mogelijk te doen via de kaart, zeker het tanken of grotere aankopen. Het is dan natuurlijk wel even paniek als men je portefeuille ontvreemd heeft, maar dat is gelukkig al enige tijd verleden tijd.
Er gaat toch stiekem heel wat geld door je handen en een bezoekje aan de Vrije Markt in Overpelt kost normaal gezien toch méér dan ik vandaag heb uitgegeven. Heb je dat ook dat je in een opwelling iets koopt dat je achteraf toch niet zo echt kan gebruiken ? Ik had enkele maanden terug een geheugenkaartje gekocht dat thuis niet bleek te werken, geen nood want ik mocht het terug brengen en ik zou een nieuwe krijgen….en dat heeft méér dan drie maanden geduurd….maar ik had ondertussen mijn gedachten op iets anders gezet. Was geen probleem voor de verkoper en ik ging dus naar huis met een nieuw speeltje waardoor ik mijn mp3′s kan afspelen op iedere autoradio (moet ik niet zo’n dure nieuwe te kopen). En mijn miskoop was een kaart waarmee ik digitale TV zou kunnen ontvangen op mijn laptop. Bleek dat er in Lommel maar zo’n 40 % dekking is en…..inderdaad net waar ik verblijf natuurlijk nul komma nul. Maar met de verkoper was de afspraak gemaakt dat ik het mocht terugbrengen als het niet zou voldoen. De verkoop viel hem vandaag al tegen en dan komt Denker dan nog om iets terug te brengen, gelukkig had hij toch nog voldoende geld om me terug te betalen.
Met méér geld terugkomen van een markt….je moet het maar kunnen. Anna betaalde immers de inkom en gaf me nog een mooi cadeau voor mijn verjaardag (die is pas op 15 april, maar omdat ze niet wist wat te geven besloten we om toch maar die indiaan te kopen). Heel vaak heb ik al voor dat beeldje gestaan en nu prijkt die dus op mijn kast. Tof, had ik niet verwacht.
Over Anna heb ik het in een ander stukje.

Geen idee waarom ik precies vandaag weer verder ga met mijn dagboek, twee maanden na mijn vorige bericht…misschien dat het de muziek is die ik vandaag heb binnengehaald….misschien de beelden op TV….of gewoon de zon die deze namiddag de veranda lekker warm heeft gemaakt. In ieder geval…we zijn weer terug.

Ondanks dat er de afgelopen maanden weer heel wat gebeurd is kon ik de woorden niet vinden om ze toe te vertrouwen aan dit weblog. Misschien waren de gebeurtenissen ook niet zo bijzonder voor mijn lezers, voor mij waren ze het in ieder geval zeer zeker wel. Geen idee of het aan mijn leeftijd ligt, maar ik merk dat het overlijden van een bijzonder iemand méér en méér invloed op mijn functioneren heeft gekregen. Dat heb ik moeten ervaren bij het overlijden van Carina. Het is me opgevallen dat ik nog niets geschreven heb over het overlijden en de dankdienst. Zou dat wel begrepen worden door mijn lezers ? De beelden van de dienst, de woorden zo dierbaar en ingetogen gesproken door de broeders, de warmte die je kon voelen, de vertederende knuffel van Gwylim, het zoekende van Jordi, het onzegbare verdriet van Killian, de onbegrijpelijke rust van Thierry en het waardige van Freddy….ik kan het me zo weer voor de geest halen.
Er waren erg veel mensen op de begrafenis en in de aula moesten heel wat mensen de dienst staande volgen. Naast me zaten Jenthe en zijn moeder. Ondanks dat ze Carina nooit hadden ontmoet moeten ze zeker gevoeld hebben dat zij een echt warm en bijzonder iemand moet zijn geweest. Vaak bid ik dat Carina over hem zal waken zoals zij zeker waakt over haar eigen kinderen en man.
Sinds het overlijden ben ik niet meer bij Thierry en zijn familie op bezoek geweest. Zo dapper ben ik dus niet, maar ze zijn wel geborgen in mijn hart.

De feestdagen zijn al een hele tijd achter de rug.  Gelukkig…zie er steeds méér tegenop. Was met kerstmis en nieuwjaar alleen

Ik ben nog met dit bericht bezig, kom later gerust nog even terug.

Oudejaarsavond alléén en toch verbonden met heel veel mensen die ik het afgelopen jaar mocht ontmoeten. Zal ik ze even allemaal op een rijtje zetten…nee…doe ik liever niet want dan zou het echt een heel lang artikeltje moeten worden. Ik heb immers erg veel mensen mogen ontmoeten op allerlei verschillende manieren. Of het nu was in de letters op een forum, tussen de regels van een lied, op de tonen van een mooie melodie, tijdens het stappen van de nodige meters bij een wandeling, of gewoon gevangen door mijn ogen. Niet iedereen heeft beseft dat ik ze in me opnam en ze een speciaal plekje in mijn hart hebben gekregen. Over sommigen van hen gaat dit stukje herinnering. Bij sommigen zal er een foto staan, andere zie je alleen als je in mijn hart zou kunnen kijken, en nog anderen kozen voor de anonimiteit.

Het is een zeer boeiend jaar geweest waarin ik blije, maar ook droevige dingen mocht of moest beleven.

Ik doe het eigenlijk al jaren. Eerst deed ik het om mijn pleegkinderen wat mee te kunnen geven als ze het ouderlijke nest gingen verlaten of wanneer ze dingen nodig hadden die ze zich anders moeilijk zouden kunnen veroorloven. Ondanks dat ik me toen zelf wegcijferde heb ik er alleen maar een goed gevoel aan over gehouden.  Het heeft even geduurd tot ik mezelf ook wat meer ben gaan gunnen.  Als je werkloos bent en geen uitzicht op werk, ben al blij als ik gewoon kan functioneren, moet je echter flink inbinden. Te kort kom ik niets, alléén ga ik immers toch niet naar de bios, theater of de sauna…dus echt missen doe ik het niet.  Vroeger was er thuis ook nooit geld voor zulke dingen…en we hadden toen ook niet echt het gevoel veel te moeten missen.

Ik heb sterk de indruk dat het leven veel duurder geworden is sinds de invoering van de euro. Het feit dat er nu minder geld binnen komt en er méér buiten gaat maakt dat het rekenen vaak langer duurt, maar telkens weet ik "mijn begroting" rond te krijgen. Cijferen is één van mijn hobby’s en ik weet dus met weinig toch veel te doen. Natuurlijk probeer ik ook te besparen op allerlei manieren. Bv. gaan winkelen met de fiets…je verbruikt geen benzine, hebt kleinere tassen bij en kan dus minder meenemen en als je thuis komt mag de verwarming enkele graden naar beneden want je hebt het toch al warm. Nog een gewoonte die ik met goed resultaat toepas is het uitdraaien van de gaskraan van de geiser. Waar ik vroeger iedere maand een gasfles van 18 kg. nodig had doe ik er nu ongeveer twee maanden mee. Mijn huisje is goed geïsoleerd alleen de vloer zorgt voor een koude gevoel. Sinds ik een voetenzak (tweedehands) heb aangeschaft kan de kachel op zijn minimumstand blijven staan. Mijn voeten zijn immers zalig warm en desnoods trek ik een extra trui aan of doe een ochtendjas aan.
Gelukkig hoef ik niet echt te besparen op gezondheidszorg (over de tandarts zwijg ik maar, want die heb ik in jaren niet meer gezien omdat ik meende dat ik vanaf 50 jaar wel recht had op een gebit…niet dus). Mijn kinesist (fysiotherapeut) werkt aan terugbetalingstarief, van de dokters- en labokosten krijg ik alles terugbetaald (als het is in het kader van mijn diabetes) en dankzij Anja en Lieke heb ik méér dan voldoende prikspullen….alleen de medicaties tikken flink aan…is nog wel te overzien gelukkig. En ook Ria dank ik hartelijk, want dankzij haar heb ik een Tens die me veel pijn en last bespaarde.
Ik doe het er niet om, maar ik pas nog altijd in kleding die ik gekocht hebt zo’n 16 jaar geleden…. Carlo heeft ooit gezegd dat hij mijn kast wel eens zou uitmesten. Ik heb zoiets van "als het past blijft het hangen", en als het te lang blijft hangen zonder dat ik het draag, dan zal ik er, heel misschien, wel afscheid van nemen. Gek dat ik moeilijk kan scheiden van die dingen. Is dus wel niet de laatste mode, maar zolang er niemand opmerkingen over maakt draag ik ze gewoon.
Zo af en toe verwen ik mezelf ook wel eens…zeker weten…ik spaar er jaren voor (heb een speciaal systeem uitgedokterd) en geniet er dan dubbel van…je hebt de tijd van het sparen en dan het moment van de aankoop. En dat hoeven echt geen dure dingen te zijn…een eenvoudige speculaas smaakt me beter dan de lekkerste taart en een stukje varkensvlees smaakt me even goed als de duurste biefstuk, een handschoen van 2 euro is even warm al eentje van 17 euro.